پسر طردشدهای که فوتبال اسپانیا را فتح کرد
تابستان ۲۰۰۹ بود که مارتین لاسارته، سرمربی وقت رئال سوسیداد، برای بازگشت به لالیگا به دنبال یک بازیکن چپپا میگشت؛ گزینهای که در نهایت به نوجوانی فرانسوی، لاغراندام و با تکنیکی خیرهکننده ختم شد.
آنتوان گریزمان در ۱۳ سالگی، پس از شنیدن پاسخهای منفی مکرر از آکادمیهای بزرگ فرانسه (نظیر لیون و سنتاتین) به دلیل فیزیک ظریفش، خانه را ترک کرد تا در زوبیه تا (آکادمی سوسیداد) شانس خود را امتحان کند. روبرتو اولابه، مدیر ورزشی سابق سوسیداد، او را در بدو ورود چنین توصیف میکند: «بیشتر شبیه یک موجسوار بود تا فوتبالیست؛ با موهای بلوند بلند و پفکرده و کفشهای سبز بزرگی که با جثهاش تناسب نداشت.»
مسیر دشوار تا قله
گریزمان برای رسیدن به رویایش، دوری از خانواده و تنهایی در کشوری غریبه را تاب آورد. اولابه او را یک «بازمانده» مینامد که با هر دشواری خود را تطبیق داد. مربیان آکادمی به یاد میآورند که او علیرغم جثه کوچکش، کیفیتی فراتر از استانداردهای معمول داشت. اگرچه در ابتدا متهم به تنبلی در کارهای دفاعی میشد، اما به مرور به بازیکنی تبدیل شد که در تمام نقاط زمین پرس میکرد و میجنگید؛ تغییری که بعدها او را به مهره کلیدی دشان در قهرمانی جهان ۲۰۱۸ تبدیل کرد.
تأثیر فرهنگ اروگوئه و دوستیهای ماندگار
نقطه عطف دوران حرفهای او، مصدومیت همتیمیاش در پیشفصل ۲۰۰۹ بود که راه را برای حضور او در تیم اصلی باز کرد. در آنجا، کارلوس بوئنو، مهاجم باتجربه اروگوئهای، پدرخوانده ورزشی او شد. بوئنو نه تنها اصول ضربه سر و والی را به او آموخت، بلکه گریزمان را با فرهنگ اروگوئه، نوشیدن «ماته» و طرفداری از باشگاه پنیارول آشنا کرد. این پیوند چنان عمیق بود که گریزمان هنوز هم با لهجه اروگوئهای صحبت میکند و درک بالای او از بازی تیمی را میراث همان دوران میدانند. بعدها رفاقت با کارلوس ولا، ستاره مکزیکی، او را با دنیای NBA و فرهنگ آمریکایی آشنا کرد.
وداع با خانه اول
گریزمان که همواره با مدلموهای عجیب و رنگارنگش شناخته میشد، هرگز اصالت خود را از دست نداد. او پس از سالها درخشش در سوسیداد و اتلتیکو، اکنون در ۳۵ سالگی و در حالی که به عنوان یکی از بهترینهای تاریخ باشگاه سوسیداد شناخته میشود، آماده است تا در پایان فصل راهی «اورلاندو سیتی» در آمریکا شود. دست تقدیر چنین رقم زده که او در آخرین گامهای حضورش در فوتبال اسپانیا، در فینال جام حذفی مقابل باشگاهی قرار بگیرد که تمام هویت ورزشیاش را به آن مدیون است؛ باشگاهی که برخلاف فرانسویها، جثه کوچک او را ندید و به جای آن، استعداد عظیمش را کشف کرد.
آنتوان گریزمان در ۱۳ سالگی، پس از شنیدن پاسخهای منفی مکرر از آکادمیهای بزرگ فرانسه (نظیر لیون و سنتاتین) به دلیل فیزیک ظریفش، خانه را ترک کرد تا در زوبیه تا (آکادمی سوسیداد) شانس خود را امتحان کند. روبرتو اولابه، مدیر ورزشی سابق سوسیداد، او را در بدو ورود چنین توصیف میکند: «بیشتر شبیه یک موجسوار بود تا فوتبالیست؛ با موهای بلوند بلند و پفکرده و کفشهای سبز بزرگی که با جثهاش تناسب نداشت.»
مسیر دشوار تا قله
گریزمان برای رسیدن به رویایش، دوری از خانواده و تنهایی در کشوری غریبه را تاب آورد. اولابه او را یک «بازمانده» مینامد که با هر دشواری خود را تطبیق داد. مربیان آکادمی به یاد میآورند که او علیرغم جثه کوچکش، کیفیتی فراتر از استانداردهای معمول داشت. اگرچه در ابتدا متهم به تنبلی در کارهای دفاعی میشد، اما به مرور به بازیکنی تبدیل شد که در تمام نقاط زمین پرس میکرد و میجنگید؛ تغییری که بعدها او را به مهره کلیدی دشان در قهرمانی جهان ۲۰۱۸ تبدیل کرد.
تأثیر فرهنگ اروگوئه و دوستیهای ماندگار
نقطه عطف دوران حرفهای او، مصدومیت همتیمیاش در پیشفصل ۲۰۰۹ بود که راه را برای حضور او در تیم اصلی باز کرد. در آنجا، کارلوس بوئنو، مهاجم باتجربه اروگوئهای، پدرخوانده ورزشی او شد. بوئنو نه تنها اصول ضربه سر و والی را به او آموخت، بلکه گریزمان را با فرهنگ اروگوئه، نوشیدن «ماته» و طرفداری از باشگاه پنیارول آشنا کرد. این پیوند چنان عمیق بود که گریزمان هنوز هم با لهجه اروگوئهای صحبت میکند و درک بالای او از بازی تیمی را میراث همان دوران میدانند. بعدها رفاقت با کارلوس ولا، ستاره مکزیکی، او را با دنیای NBA و فرهنگ آمریکایی آشنا کرد.
وداع با خانه اول
گریزمان که همواره با مدلموهای عجیب و رنگارنگش شناخته میشد، هرگز اصالت خود را از دست نداد. او پس از سالها درخشش در سوسیداد و اتلتیکو، اکنون در ۳۵ سالگی و در حالی که به عنوان یکی از بهترینهای تاریخ باشگاه سوسیداد شناخته میشود، آماده است تا در پایان فصل راهی «اورلاندو سیتی» در آمریکا شود. دست تقدیر چنین رقم زده که او در آخرین گامهای حضورش در فوتبال اسپانیا، در فینال جام حذفی مقابل باشگاهی قرار بگیرد که تمام هویت ورزشیاش را به آن مدیون است؛ باشگاهی که برخلاف فرانسویها، جثه کوچک او را ندید و به جای آن، استعداد عظیمش را کشف کرد.
