تخریب برای حفاظت از زمین یا نابودی سرمایه مردم؟ ضرورت بازنگری در سیاست تخریب ساخت‌وسازهای کوچک غیرمجاز در استان البرز
حفاظت از اراضی کشاورزی و مقابله با زمین‌خواری، وظیفه‌ای قانونی و ضروری است؛ اما پرسش اساسی اینجاست که آیا تخریب بی‌تمایز ساخت‌وسازهای کوچک و کم‌وسعت، واقعاً به حفظ زمین منجر می‌شود یا تنها سرمایه مردم را نابود می‌کند و به جای آبادانی، ویرانه بر جای می‌گذارد؟
مهشیدنصیری_در استانی مانند البرز که فشار ساخت‌وساز، تغییر کاربری اراضی و سوداگری زمین از مسائل جدی آن است، انتظار می‌رود دستگاه‌های مسئول میان زمین‌خواری سازمان‌یافته و تخلفات خرد، تفاوت قائل شوند. مقابله با سوداگرانی که اراضی را برای منافع کلان تغییر کاربری می‌دهند، کجا و تخریب بنای کوچکی که تمام دارایی یک خانواده برای سرپناه یا نگهداری زمین بوده، کجا؟
واقعیت این است که تخریب یک سازه کوچک در زمینی که امکان بهره‌برداری زراعی مؤثر از آن وجود ندارد، لزوماً زمین را به چرخه تولید بازنمی‌گرداند؛ گاهی تنها نتیجه آن، انبوهی از آوار، هدررفت سرمایه مردم و زمینی رهاشده است. چه‌بسا با رویکردی اصولی، همان زمین امکان نگهداری، کاشت درخت و احیای پوشش گیاهی را پیدا کند.آیا زمان آن نرسیده است که مسئولان به جای اصرار بر تخریب یکسان، درباره اثربخشی این سیاست و خسارت‌های اقتصادی و زیست‌محیطی آن پاسخ‌گو باشند؟
مطالبه ما حمایت از قانون‌شکنی نیست؛ بلکه درخواست اجرای عادلانه، متناسب و اثربخش قانون است. باید میان تخلف محدود و زمین‌خواری سازمان‌یافته تفاوت گذاشت و برای تخلفات خرد، پس از بررسی کارشناسی، امکان اصلاح، جریمه متناسب و بازگرداندن زمین به وضع مطلوب را بررسی کرد.
از مسئولان جهاد کشاورزی، دستگاه قضایی و مدیریت استان البرز انتظار می‌رود به این پرسش پاسخ دهند: معیار موفقیت در حفاظت از اراضی، صرفاً تعداد بناهای تخریب‌شده است یا میزان زمین احیاشده، حفظ منابع طبیعی و جلوگیری از تضییع حقوق مردم؟
بررسی و انتشار آمار مشخصِ اراضی واقعاً احیاشده پس از تخریب‌ها مستندی است که ضرورت بازنگری در این قانون را دوچندان می‌کند.
زمین را باید حفظ کرد، نه اینکه به نام حفاظت از آن، سرمایه مردم را به آوار تبدیل کنیم.
