مردم مردم میکنند و ۱۴۰ میلیارد تومان پاداش میگیرند!
به گزارش ایرنا،عدد ۱۴۰ میلیارد حتما به گوشتان اگر فوتبالی هستید، آشناست، رقم پاداش امیر قلعهنویی برای صعود تیم ملی به جام جهانی که او در یک برنامه تلویزیونی در اواخر ماه گذشته حق و نتیجه زحمت خودش دانست و حتی عنوان کرد که ایثار کرده و به جای پاداش دلاری، ریال گرفته است.
در همان برنامه هم تائید کرد که ۷۰ میلیارد از پاداشش را گرفته است. این رقم بابت صعود در دورهای که آسیا ۸ سهمیه داشت، به او پرداخت شد! او طوری وقتی درباره این رقم صحبت کرد، انگار این رقم هم برای او راضیکننده نبوده و باید صفرهای آن پاداش بیشتر میشد.
حالا به برنامه تلویزیونی دوشنبهشب برگردیم، به جایی که رئیس فدراسیون فوتبال هم به نوعی عدد ۷۰ میلیارد پاداش قلعهنویی را به زبان آورد که انگار رقم ناچیزی است و نباید مدیریت فوتبال را بابت پرداخت چنین رقمی به سرمربی تیم ملی آن هم در دورهای که ۸ تیم آسیا برای جام جهانی سهمیه داشتند، برای پاداش نجومی سرزنش کرد.
نکته قابل تامل اینکه مدیر فوتبالی خودش را در پرداخت این رقم محق میداند و در سوی دیگر مربی یا بازیکن هم دریافت چنین رقمهایی از قرارداد گرفته تا پاداش را حق خودش میداند.رضائیان هم دوشنبهشب در همان برنامه تلویزیونی از ۱۰۰ میلیارد و ۲۰۰ میلیارد صحبت کرد، رقمهایی که انگار با توجه به عدم نظارت و ضابطهای که در فوتبال وجود دارد، دیگر تبدیل به کف پیشنهادهای بازیکنان فوتبال تبدیل شده است، بدون اینکه آنها توجه کنند که بیان چنین اعدادی چقدر در جامعه تاثیر منفی دارد و فوتبال را به یک تافته جدابافته تبدیل کرده است.
در این اینکه فوتبال ورزش پولسازی است و قراردادهای فوتبال در دنیا همواره نسبت به سایر رشتههای بیشتر است، جای تردیدی نیست اما در همه جای دنیا از منابع درآمدی هزینه میشود، برخلاف فوتبال کشورمان که همواره از منابع عمومی فقط هزینه میشود و درآمدی وجود ندارد.
در چنین شرایطی صحبت از رقمهای چند ده میلیاردی پاداش و چند صد میلیاردی قرارداد به گفته امیررضا واعظ آشتیانی، مدیرعامل اسبق استقلال در گفتوگویی که با ایرنا داشت، تنها درد جامعه را بیشتر میکند.
با این حال مدیران و بازیکنان فوتبال چه در رده باشگاهی و چه ملی، بدون توجه به اینکه چه اتفاقاتی در کف جامعه میگذرد و اقتصاد در سالهای اخیر چه وضعیتی داشته است، ابایی از مطرح کردن و به زبان آوردن چنین رقمهای هنگفت و نجومی ندارند. آنها در خیلی از جاها منت هم میگذارند که اگر جای دیگری بودند، بیشتر از این پول در میآوردند، بدون اینکه شفاف شود که این پول نه از درآمد فوتبال مثل بقیه کشورهای جهان، بلکه از منابع عمومی و از جیب همان هوادار و تماشاگر کف جامعه به جیب مربیان، مدیران و بازیکنان فوتبال میرود.
نکته عجیب اینکه مربی یا بازیکن هم با وجود مطرح کردن رقمهای نجومی میلیاردی برای پاداش یا قرارداد، دم از مردم هم میزنند، آن یکی مربی میگوید که ایثار کرده است و آن یکی بازیکن هم خودش را از جنس مردم میداند و مردم مردم در طول گفتوگو از زبانش نمیافتد.
به نظر میرسد فوتبالیها دچار یک تناقض فاحش و آشکار شدهاند، از یک طرف از بیان رقم ۱۴۰ میلیارد پاداش و قرارداد ۲۰۰ میلیاردی آن هم در شرایط سخت اقتصادی مردم شرمی ندارند، از سوی دیگر خودشان را مردمی جا میزنند.آن رقم و این دم از مردم زدن با هم نمیخواند. شاید بهتر باشد اهالی فوتبال که با توجه به عدم نظارت و همچنین گشادهدشتی مدیران فوتبال دولتی بدون توجه به شرایط اقتصادی کشور، رقمهای قراردادهایشان هر سال نجومیتر از قبل بالا رفته و با مردم عادی از آسمان تا زمین فاصله پیدا کردهاند، سکوت کنند.
سکوت شاید بهتر باشد و درد جامعه را بیشتر نکند. همچنین بهتر است از ظاهرسازیهای پوشالی ژستهای مردمی هم دست بردارند، که کمتر نفری از همان مردم آن را باور دارد.
