۹۰ دقیقه زجر: توپ به پای رونالدو نخورد!
با این حال، این شماره هفت پرتغال در طول مسابقه بیش از حد منزوی بود. او دو فرصت گلزنی را هدر داد: در یک صحنه، توپ پشت سرش بود و به سمت تیرک نزدیک شوت زد. نزدیک بود. دومین مورد، تقریباً مشابه، آن هم از کنار دروازه کنگو بیرون رفت. رونالدو به عنوان مهاجم نوک بازی کرد و به سختی ۲۵ بار توپ را لمس کرد که با بدترین آمارهای او در جام جهانی برابری میکند. او در ۴۱ سالگی، همچنین به مسنترین بازیکن پرتغالی تبدیل شد که در جام جهانی شرکت کرده است و از پهپه، مدافع میانی سابق رئال مادرید و پورتو، پیشی گرفت.
اما نه آمارها و نه دستاوردهای شخصی به امتیاز یا پیروزی تیمی تبدیل نشدند، که این موضوع باعث ناامیدی هواداران پرتغالی شد که به هیوستون سفر کرده بودند یا بازی را در منطقه هواداران در لیسبون دنبال میکردند. همتیمیهایش به دنبال شماره ۹ بودند اما او در تمام طول بازی دیده نمیشد.
روبرتو مارتینز، سرمربی اسپانیایی پرتغال، پس از تساوی ۱-۱ مقابل کنگو مجبور شد به مسئله انزوای کاپیتان در خط حمله پاسخ دهد. او از پاسخ مستقیم به سوال طفره رفت: «هر آنچه انجام نشده، یک احتمال است. ما باید مسابقه را به طور منطقی ارزیابی کنیم. ما بازیکنانی مانند برناردو و برونو فرناندز داریم که جزو بهترینهای جهان هستند. ما بازیکنان خوب زیادی داریم و به همه آنها نیاز داریم. ما از هرچه در اختیار داریم برای تقویت نقاط قوت و جنبههای مختلف بازی خود استفاده خواهیم کرد.»
نقشه حرارتی کریستیانو رونالدو تکاندهنده است: از ۲۵ لمس توپ او، تنها شش مورد در محوطه جریمه کنگو بود. او سه بار به سمت دروازه شوت زد. هیچکدام موفق نبودند. تأثیر بازیکن متولد مادیرا بر مسابقه تقریباً وجود نداشت: تنها یک تشریفات بود. و این درست چند ساعت پس از آن رخ داد که مهاجمان نوک سایر قدرتهای فوتبالی مانند آرژانتین (مسی)، فرانسه (کیلیان امباپه)، انگلیس (هری کین) و نروژ (ارلینگ هالند) در بازیهای افتتاحیه خود، جدول گلزنان تورنمنت را طوفانی کردند. آنها دروازهها را باز کردند اما رونالدو ناکام ماند.
۳۰ گل رونالدو برای النصر در هیوستون دیده نمیشد. او به طور موثری توسط یارگیرانش خنثی شد که به وضوح او را کلافه کرده بودند. کاپیتان پرتغال در منطقه رختکن ورزشگاه هیوستون، در حالی که از تساوی ۱-۱ مقابل کنگو کلافه و ناراحت به نظر میرسید، گفت: «چه چیزی کم بود؟ هیچ چیز، این فوتبال است. پرتغال میتوانست ببرد، اما میتوانست ببازد. هر دو نتیجه ممکن بود.»
این بازیکن متولد مادیرا کمی بعد در شبکههای اجتماعی نوشت: «این شروعی نبود که به آن امیدوار بودیم، اما این تازه اول کار است. سرها بالا و بیایید روی بازی بعدی تمرکز کنیم!»
مارتینز، سرمربی تیم، بر سیستم بازی تیمش تأکید کرد و تلاش کرد توضیح دهد چرا رونالدو اینقدر تنها مانده بود: «در ساختار بازی ما، مهاجم نوک نیاز به انضباط زیادی دارد، عبور از مدافعان و ایجاد فضا. امروز پس از پیش افتادن ۰-۱، ما در یک سوم نهایی زمین در سطحی که باید بودیم، ظاهر نشدیم تا به آنها کمک کنیم یا از حرکاتشان بهره ببریم. حالا چالش این است که بتوانیم از همه بازیکنان داخل زمین استفاده کنیم و توپ را به آن موقعیتها برسانیم.
گونچالو راموس وارد زمین شد و استفاده از بازیکنانی که داریم مهم است. در نیمه دوم، با ورود فرانسیسکو کونسیسائو، ما بیشتر به یک سوم نهایی رسیدیم. فضای بیشتری باز شد و ایده این بود که از گونچالو راموس استفاده کنیم، اما برونو فرناندز را هم در موقعیتهای ثانویه داشتیم و مسئله، استفاده از بازیکنانی بود که در زمانهای مناسب داشتیم.» با این حال، بازی تیم پرتغال هرگز روان نبود.
اکنون در ششمین جام جهانی خود، رونالدو ممکن است رویای شروع متفاوتی را داشت: یکی با گل، یک پیروزی تیمی. اشتباهات پرتغال در گردش توپ، همراه با هوشیاری تیم کنگو در بهرهبرداری از یک ضربه ایستگاهی (کرنر)، منجر به تساوی ۱-۱ شد. این نتیجه پاداش آفریقاییها بود و در نهایت برای رونالدو و همتیمیهایش حکم تنبیه را داشت. توماس آرائوخو، مدافع میانی پرتغال، پس از تساوی در هیوستون اعتراف کرد: «این یک گل از ضربه ایستگاهی است که نباید اتفاق میافتاد، بازیکنی از پشت سر من عبور کرد. من باید در آن منطقه پیشرفت کنم. ما مالکیت توپ زیادی داشتیم، اما نتوانستیم موقعیت خلق کنیم.»
حتی یاد و خاطره دیوگو ژوتا که ژوئیه گذشته درگذشت نیز نتوانست روز پرتغال را روشن کند. والدین او در مسابقه حضور داشتند و توسط جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، پذیرفته شدند. این روز برای پرتغالیها نبود، تیمی که در شروع کار خود در جام جهانی ناامیدکننده ظاهر شد.
