۷۰ درصد مردم خواهان تغییر درون نظام هستند
گروه سیاسی: علی ربیعی فعال سیاسی اصلاحطلب در یادداشتی با عنوان «خیابان در متن جنگ» در روزنامه اعتماد به بررسی نقش حضور مردم در فضای عمومی طی روزهای جنگ پرداخت و تأکید کرد که «در جنگ، عنصر خیابان را نمیتوان نادیده گرفت».
ربیعی با اشاره به تجربه شخصی خود از روزهای جنگ نوشت: «من برای خیابان احترام قائلم و آن را به عنوان یک پدیده اجتماعی بالقوه مقاومتساز مینگرم؛ تجربهای زیسته که برای من فراموشنشدنی است.»
او با یادآوری روزهای پرتنش جنگ افزود: «در دفاع میهنی اخیر “جنگ رمضان” وقتی با “خیابان” و حضور مردم در آن مواجه شدم، با دیدن مقاومت مردم در خیابان احساس دلگرمی و غرور کردم. خودِ خیابان نوعی حس پیروزی ایجاد میکرد؛ احساسی که به شدت اثرگذار بود.»
ربیعی معتقد است حضور مردم در خیابانها بیش از آنکه حاصل سازماندهی سیاسی باشد، ریشه در احساس خطر نسبت به کشور داشته است. به نوشته او، «آنچه آنها را به خیابان کشاند، بیشتر یک واکنش غریزی بود تا یک تصمیم برنامهریزیشده» و این حضور از «حس خطر برای وطن» ناشی میشد. وی در ادامه، از امکان تبدیل این حضور اجتماعی به یک همگرایی فراگیر سخن گفت و نوشت: «اگر خیابان به یک ائتلاف ملی تبدیل شود ـ و منظور از این ائتلاف صرفاً دوستی یا همراهی ساده نیست، بلکه یک همگرایی واقعی در سطح ملی است ـ آنگاه میتوان افق تازهای برای حرکت اجتماعی تصور کرد.»
ربیعی همچنین با اشاره به شکافهای سیاسی و اجتماعی موجود در کشور، از وجود یک «بخش سوم» در جامعه سخن گفت؛ بخشی که به گفته او «نه به هسته سخت تعلق دارد و نه خواهان براندازی است» و میتواند در تحولات آینده نقشآفرین باشد.
وی با استناد به برخی نظرسنجیها نوشت: «بیش از ۶۰ درصد مردم و در بعضی موارد حتی نزدیک به ۷۰ درصد، خواهان تغییر درون نظام هستند» و تأکید کرد که این بخش از جامعه را نمیتوان نادیده گرفت.
ربیعی در بخش دیگری از یادداشت خود، نسبت به مصادره سیاسی خیابان هشدار داد و تأکید کرد: «ما میتوانیم به جای مصادره خیابان یا تقلیل کارکرد آن، این فضا را به میدانی فزاینده برای حضور فراگیر و پرتفاهم همه ایرانیان تبدیل کنیم.»
او با اشاره به نقش تاریخی خیابان در زندگی اجتماعی ایرانیان، از میدان تجریش به عنوان نمادی از همزیستی تنوعهای اجتماعی، فرهنگی و نسلی یاد کرد و آن را «الگویی از تَکثر در پیرامون یک کانون شهری» دانست.
ربیعی در پایان یادداشت خود بر ضرورت گفتوگو و همبستگی ملی تأکید کرده و نوشته است: «آنهایی که ادعای داشتن آرمان سرافرازی و ثبات ایران را دارند ـ اگر صادق هستند ـ باید از صداگذاری روی صدای واقعی خیابان اجتناب کنند.» او همچنین تصریح کرد: «همه مردم، چه حاضر در خیابان و چه تغییرخواهان ثباتگرا، همه با هم، آیندهساز ایران هستند.»
