تندروها برای جلوگیری از توافق متحد میشوند
هیچ اطلاع موثقی از محتویات تفاهم نامه احتمالی ۱۴ گانه بین ایران و امریکا ندارم. اما مواضع علنی واشینگتن، تهران و کشورهای واسطه نشان میدهد که شانس نهایی شدن آن بسیار جدی است.
اما در صورت امضاء، این صرفا یک تفاهم نامه اولیه خواهد بود و توافق نهایی و قطعی منوط به ۶۰ روز مذاکره بعد از تفاهمنامه است.
در عین حال معتقدم:
۱- تا کنون برخی رسانه ها مطالبی در مورد محتوای توافق احتمالی با «هدف تخریب در روند نهایی شدن» آن منتشر کرده و تا قبل از امضاء به این روند ادامه خواهند داد.
۲- در صورت امضاء، محتوای آن رسما منتشر و معلوم خواهد شد که تفاهم نامه شامل «کف خواسته های» طرفین است، هیچکدام به خواسته های حداکثری خود نرسیده، هر دو طرف امتیازات بزرگی داده و گرفته و اعلام پیروزی خواهند کرد.
۳- با وجودی که تفاهمنامه صرفا با موافقت عالیترین مراجع تصمیم گیری دوکشور قابل امضاء خواهد بود، اما بعد از امضاء؛ مخالفین «کاتولیک تر از پاپ» در پایتخت های دو کشور، جنجالی به پا خواهند کرد و مذاکره کننده گان خودشان را به خیانت، تسلیم، و… متهم خواهند کرد تا مانع توافق نهایی شوند.
۴- مذاکرات ۶۰ روزه بعد از امضاء تفاهم نامه، بسیار سخت و پیچیده و نهایی شدن آن مستلزم موارد ذیل خواهد بود:
الف: مراجع عالی تصمیم گیرنده دوکشور با صراحت و قاطعیت از تفاهمنامه و مذاکره کننده گان حمایت و از مواضع مبهم و دوگانه بپرهیزند.
ب: در دوره ۶۰ روزه، روسای مذاکره کننده به طور مستقیم مذاکره کنند تا یکدیگر را بهتر درک نموده و شانس توافق بیشتر شود.
پ: هدف نهایی حل و فصل همه محورهای اساسی مورد اختلاف طرفین باشد. مذاکره کننده گان دستور کار جامع داشته باشند که بطور مرحله ای مذاکره و توافق کنند.
ت: همزمان با مذاکره در موارد اختلافی، همکاریهای عملی در موارد «منافع مشترک» را آغاز کنند تا مسیر اعتماد سازی تسهیل شود.
ث: دو طرف از «بده بستانهای بزرگ» نهراسند و تسلیم جوسازی ها نشوند.
