مردم، در معرض خطر افزایش سطح دریا
شهره صدری – به گزارش یورونیوز- در منطقه جنوب شرق آسیا، شمار زیادی از مردم زندگی میکنند که خطر بالا آمدن سطح دریا برای آنها بسیار بیشتر از چیزی است که تاکنون تصور میشد.
برای وپایامله تریف، فعال 17 ساله اقلیم، این پیشبینیها کاملا عینی است. در زادگاه جزیرهای او در مجمعالجزایر وانواتو در اقیانوس آرام جنوبی، خط ساحلی در همین عمر کوتاه او به چشم عقبنشینی کرده است؛ سواحل فرسوده شده، درختان ساحلی ریشهکن شدهاند و اکنون فاصله برخی خانهها در هنگام مد تا دریا به زحمت به یک متر میرسد.
در جزیره آمبائه، زادگاه مادربزرگش، جاده ساحلی از فرودگاه تا روستای آنها به دلیل پیشروی آب، به داخل جزیره منتقل شده است. قبرها زیر آب رفته و کل شیوههای زندگی در معرض تهدید قرار گرفته است.
او میگوید: «این مطالعات فقط چند کلمه روی کاغذ نیستند، فقط اعداد نیستند، بلکه معیشت واقعی مردم را نشان میدهند. خودتان را جای جوامع ساحلی ما بگذارید؛ زندگی آنها قرار است به خاطر افزایش سطح دریا و تغییرات اقلیمی کاملا زیر و رو شود.»
لزوم توجه به نقطه شروع
این مطالعه جدید در اصل به دنبال آن است که نشان دهد واقعیت میدانی چیست.
زیگر و میندرهود میگویند محاسباتی که شاید برای سطح دریا به طور کلی یا برای خشکی به تنهایی درست باشد، دقیقا در همان نقطه تلاقی آب و زمین چندان دقیق از کار درنمیآید. این موضوع بهویژه در منطقه اقیانوس آرام صادق است.
بن استراوس، مدیرعامل کلایمت سنترال و از متخصصان افزایش سطح دریا، میگوید: «برای اینکه بفهمیم یک تکه زمین چقدر از سطح آب بالاتر است، باید هم ارتفاع زمین را بدانیم و هم ارتفاع آب را. آنطور که این مقاله میگوید، در اکثریت مطلق مطالعات، پژوهشگران فقط فرض کردهاند که رقم صفر در مجموعه دادههای ارتفاع زمین همان سطح آب است، در حالی که در واقع چنین نیست.» مطالعهای که او در سال 2019 انجام داد « از معدود تحقیقاتی است که به گفته نویسندگان مقاله جدید، این نکته را درست در نظر گرفته است.
استراوس که در این پژوهش تازه نقشی نداشته، اضافه میکند: «مشکل فقط همان خط مبنایی است که محاسبات از آن شروع میشود و بسیاری آن را اشتباه انتخاب کردهاند.»
برخی دانشمندان: شاید اوضاع تا این حد نگرانکننده نباشد
با این حال، برخی دانشمندان مستقل میگویند میندرهود و زیگر در برجسته کردن ابعاد این مشکل کمی اغراق کردهاند.
گونری لو کوزان، پژوهشگر سازمان زمینشناسی فرانسه، میگوید: «به نظر من آنها پیامدهای این موضوع را برای مطالعات اثرگذاری کمی بیش از حد بزرگ جلوه دادهاند؛ خود مشکل بهخوبی شناخته شده است، هرچند شیوه برخورد با آن احتمالا میتواند بهتر شود.» رابرت کوپ، کارشناس سطح دریا در دانشگاه راتگرز، نیز معتقد است اغلب برنامهریزان محلی از مشکلات سواحل خود آگاهند و بر اساس همان واقعیتها برنامهریزی میکنند.
به گفته میندرهود، این موضوع درباره کشورهایی مانند ویتنام که در منطقه با خطر بالا قرار دارد نیز صادق است؛ او میگوید مسئولان آنجا شناخت دقیقی از ارتفاع زمینهای خود دارند.
این یافتهها همزمان با انتشار یک گزارش یونسکو منتشر شده که نسبت به شکافهای جدی در درک میزان کربنی که اقیانوس جذب میکند هشدار میدهد. در آن گزارش آمده است مدلها در برآورد اندازه این مخزن کربن 10 تا 20 درصد با هم اختلاف دارند؛ موضوعی که دقت پیشبینیهای اقلیمی جهانی متکی بر این مدلها را زیر سوال میبرد.
مجموع این مطالعات نشان میدهد دولتها شاید در حال برنامهریزی برای خطرات ساحلی و اقلیمی بر پایه تصویری ناقص از چگونگی تغییر اقیانوس باشند.
تامپسون ناتواوی، از فعالان اقلیمی سازمان «نجات کودکان وانواتو»، میگوید: «وقتی اقیانوس به ما نزدیکتر میشود، فقط زمینهایی را که روزی از آنها لذت میبردیم از ما نمیگیرد، چیزهای خیلی بیشتری را هم با خود میبرد.»
او اضافه میکند: «بالا آمدن سطح دریا فقط خط ساحلی ما را تغییر نمیدهد، زندگی ما را عوض میکند. ما درباره آینده صحبت نمیکنیم؛ درباره همین حالا حرف میزنیم.»
منبع: یورونیوز
